Maria Zonneveld

Gefreubel en geleuter

Afscheid

dichter onbekend
Toen we je leerde kennen was je nog een prul. Je zat alleen in een krat en liet geen piepje horen. Uitdagend zat je me aan te kijken. Durfde ik het aan om je mee te nemen, om samen het avontuur aan te gaan. Je baasje en ik waren niet bang en we namen je mee. Binkie werd je naam. 12 Jaar geleden, om precies te zijn op 10 augustus 2007 ben je gechipt. De dag dat wij je meegenomen hebben uit Woefkes Ranche. Vele waarschuwingen hadden we al gehoord. Neem geen hond van een handelaar, die zijn niet gezond. Een bezoek aan de dierenarts vertelde ons dat dit niet waar was. Je was niet ziek, maar een vrolijke hond. Je kreeg je rabiës spuit en je mocht de eerste 3 weken niet naar het buitenland. Die dokter had humor, want je kwam uit België en daar zou je een paar dagen later zeker en vast naar teruggaan, want daar stond onze caravan. Je was een kleine doerak. Paste in een herenschoen maat 45. Lag graag op schoot en was slim genoeg om dit te regelen. Je kwam er al snel achter dat we veel in de auto zaten. De ritten van huis naar de camping en terug hebben we vaak gemaakt. In het begin stopte we nog onderweg, maar later hoefde dat niet meer. Je zat in je bench, viel in slaap en op de plaats van bestemming werd je wakker. Overal had jij je eigen ritme. Op de camping ging je rond 18.00 uur voor het laatst uit en maakte je ons ’s nachts nog wel eens wakker omdat je hoge nood had. Thuis deed je dat nooit. Op de camping liet je ons weten dat je naar bed wilde en keek dan achterom of we mee gingen. Was dat niet zo, dan sprong je op bed en als wij dan kwamen moesten we maar zien of er plek over was. Je had de gewoonte om met je pootje op onze schouder te tikken net zo lang tot we het dekbed optilde en jij er onder kon kruipen. Je rolde je voor mijn buik op en sliep verder. De puppy cursus hebben we samen gedaan. Daarna de lawaaicursus. Je vond het prachtig. Al die herrie was om mee te spelen en bang was je zeker niet. Na 2 jaar kwam de eerste kink in de kabel. Je had een ruisje in je hart en vocht achter je longetjes. Voor allebei kreeg je pilletjes waarop soms een aanpassing op de dosering kwam. Je deed het er prima op. Je begon met een pootje te trekken. Even schudden en het zat weer goed. Dat werd toch echt een operatie en daarna 6 weken niet springen en zo weinig mogelijk lopen. “In de bench” zei de dierenarts. Helemaal niet, je beleef keurig in je mandje liggen. ’s nachts sliep het baasje op een matras bij je op de grond om te voorkomen dat je aan de wandel ging en bij mij op bed sprong.
Vaak hebben we je niet bij een ander achter gelaten. Soms kon het niet anders en we kregen steevast te horen dat je zeker terug mocht komen, want je was zo lief. Niemand kon ongemerkt bij ons binnen komen, want ze werden altijd begroet met een blafconcert van jou. Andere honden mochten ook binnen komen, als ze maar uit je mand bleven. Uit jou naam heb ik veel stukjes geschreven voor in het Contactblad. Helaas zal dat ook niet meer gebeuren. En nu, na 12 jaar moeten we je laten gaan kleine knul. Het zal stil zijn zonder je. Vergeten doe ik je nooit. Je lijfje liet je in de steek en voordat je pijn kreeg hebben we afscheid van je genomen. Het valt ons zwaar, want we wilde je nog lang niet kwijt. Nu moeten we leren om zonder jou verder te gaan. Je hebt ons zoveel moois gegeven. Rust zacht kleine kanjer. Dikke kus. Je baasje schrijft: Het is goed zo lieve Bink. Ook al breek je mijn hart ik hou van je, maar kon je dit niet aan doen. Dikke kus. Ik mis je nu al. Binkie is op 27 mei 2007 geboren, Op 10 augustus 2007 bij ons gekomen. Op 31 juli 2019 hebben wij hem in laten slapen, OP 2 augustus 2019 gecremeerd.
Je laatste foto op 31 juli 2019. Dank je wel kanjer. Dikke kus.