Maria Zonneveld

Gefreubel en geleuter

Boy dagje uit

Mooie titel hé. Ja het klonk allemaal heel erg mooi. We zouden een paar uurtjes weg gaan. Nu waren we al heel blij dat we op het gras konden spelen, maar nu ging er toch echt wat gebeuren
Er werd een ding voor de deur gezet, ze noemen het een bakfiets. U heeft er ongetwijfeld van gehoord, maar een puppy van 6 weken heeft geen idee. Mijn mama vond het wel leuk zij sprong er al in. Voor ons werd er een soort gevangenis in gezet. Met z’n alle achter de tralies. Gelukkig zat mama naast de kooi, dat was een geruststelling.

Onze nestmama ging op de fiets zitten en begon te trappen. Nu werd het pas echt leuk. De wind ging door de tralies en we konden heel fijn buiten kijken. We zagen weer allemaal nieuwe dingen. Uiteraard probeerde we allemaal zo goed mogelijk te kijken. Wat een pret.

Maar toen…………… Dit stonk naar de misdaad. Het huis waar we voor stonden was niet dat van ons. Onze nestmama pakte de gevangenis op en ging naar binnen. Uiteraard ging mama ook mee, dan denk je dat het wel goed zit, want mama beschermd ons, toch……….

Er komt een mevrouw op ons af in een blauw pak. Onze nestmama kende haar. Ze spraken wat met elkaar, jammer dat ze geen woefs spreken, want dan had ik van tevoren geweten wat er ging gebeuren. We gingen een kamer binnen waar een grote tafel in het midden stond. Die kon omhoog en omlaag. Een voor een moesten we er op en begon die mevrouw, ze bleek de dierenarts te zijn, ons na te kijken. In onze mondjes, liezen, onze vacht, ogen en oren. Dat was niet zo erg, maar toen werd ze eigenlijk een beetje gemeen. Ze begon in ons te prikken.
Wat wel erg fijn was dat er allemaal brokjes op de tafel lagen en daar mochten heel veel van eten.

Gelukkig waren we allemaal in orde. We hebben nu een chip in onze nek, dat als we weglopen (wat ik natuurlijk nooooooit zal doen) weten ze waar thuishoren. Ik weet niet of ik nog naar die mevrouw wil gaan. Dat kijken, voelen en prikken vind ik toch maar niets.
Ook hebben we nu allemaal een paspoort. Daar schrijven ze in op wat dat geduw, getrek en geprik voor was.

Met z’n alle gingen we weer in de bakfiets terug naar huis. Nog even lekker tegen elkaar aan op de deken en omdat we toch wel braaf geweest zijn bij de nestmama op schoot. Wat een bijzonder dagje uit.

Maar het was nog niet voorbij. Mijn nieuwe bazinnetje had een bericht gestuurd hoe het met me ging. Wat denk je zelf als ik net van de dierenarts kom.
De volgende vraag was of ze me op 14 september kon komen halen. Ik blafte nog: dat gaat niet gebeuren, maar zoals ik al zei konden ze me niet verstaan en werd de datum vastgelegd. Als je maar weet dat ik dat niet wil, ik wil bij mijn broertjes en zusjes blijven en zeker niet weg bij mijn mama. ik ga nu even slapen en dan ga ik er wat op verzinnen.


Schoolreisje