Maria Zonneveld

Gefreubel en geleuter

Boy Kennismakings rondje

Daar ging ik weg uit mijn vertrouwde omgeving. Ik had het daar heel erg goed gehad, dus ik was niet blij. Deze vreemde mensen kende ik niet en wist ook niet wat ik er van moest denken. Voor mijn gevoel ging ik een onzekere toekomst tegemoet.

Om te beginnen moest ik in een auto, een bakfiets kende ik al, maar dit vreemde stuk blik, geen idee hoe dat ging.
Er stond een kooi in met een zacht kussen. U begrijpt het al, dat werd mijn nieuwe gevangenis. Iedereen stapte in en mijn baasje begon te rijden. Hobbel de bobbel de straat uit. Nog een keer door het dorp gehobbeld en toen………. ging de telefoon. Dat was mijn nestmama, waren ze mijn voer vergeten. Dat was geen best begin. Dus terug.
Ik had kleine hoop, maar nee hoor ze namen me echt mee.
Ik heb het maar op een gillen gezet en neem van mij aan dat ik dat kan. Even stil geweest en maar opnieuw begonnen, want ik moest een dringende boodschap doen. Zoals eerder gezegd, ze spreken geen woefs, dus ze hadden geen idee waar ik het over had.
Net buiten het dorp had ik een verrassing voor ze, ik moest nodig p….
Even er doorheen lopen en ik dacht echt dat de truc was gelukt. Mijn baasje stopte de auto. Het vrouwtje stapte ook uit en had een lege plastic tas in haar handen. Daar werd het kussen ingestopt en goed dichtgeknoopt. In een big chopper achter in de auto en klaar is Kees. Ik had tegen de blouse van mijn vrouwtje aangelegen en daar ook maar wat achter gelaten. Ik werd schoongemaakt. Er ging een schone deken in de bench en ik er achteraan. Ik kon wel zeggen……Truc mislukt.

Oké, oké, oké. Ik heb het snel opgegeven, maar ze waren ook zo aardig. Niet moeilijk doen, gewoon opruimen en doorgaan.

Bij de eerste waar we aangingen was een groot erf. De man, Nico, liep met hoorbeschermers om zijn nek. Niet dat ze daar veel nut hebben, maar het viel me gewoon op. Ik werd uit de auto gehaald en aan hem getoond. Wat zeggen ze dan ook lieven dingen. De vrouw, Corien, kwam ook naar buiten. Ik werd weer bekeken. Daarna werd ik op de grond gezet. Dat was het wel.

Mijn voetenzak werd op de grond gezet en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.

Voor Twan was het ook allemaal heel spannend. Gelukkig mocht hij in een grote vrachtwagen zitten. Deze is van Nico. Hij is vrachtwagenchauffeur. Er stonden meer stoere apparaten op het terrein. Dus een foto in de vorkheftruck mocht niet ontbreken.

Na gezellig een koppie gedaan te hebben op naar het volgende adres. Daar stond op de hoek een grijze man te wachten. Ik zou het nooit geraden hebben, maar dat was de broer van mijn baasje, Kees. Hij keek heel blij naar me. Zijn vrouw Ria was ook heel enthousiast. Als welkomstgeschenk kreeg ik een knuffel, een lange teckel. U begrijpt wel dat deze wat te verduren krijgt. Hij heeft regelmatig mijn volle aandacht.
Ria had ook gezorgd voor wat lekkers bij de koffie. Zelfs aan de allergieën van Twan had ze gedacht. Die had een lekkere tompoes.
Hier hoorde mijn baasjes dat Lydia had willen komen, maar dat zij weer eens aan haar stoel gekluisterd was. Ze besloten dan ook bij haar langs te gaan. Dat maakte haar heel blij. Wat minder was dat ik een plasje op haar schoot deed. Zij vond dit niet erg.

Hierna zouden we naar huis gaan, eten en vermoeid op de bank hangen. Hoe kun je je vergissen.
Bij thuiskomst moest de wasmachine weer aangezet worden. Ik had natuurlijk voor wat was gezorgd met mijn zinloze actie. We stonden versteld toen Piet riep: “We moeten op de koffie bij Ger en Jan, want Ger was komende week jarig. Dus daar gingen we weer. Mand mee en op de koffie. Ik was weer voorbeeldig en bleef lief in mijn mand liggen.

Na de koffie gingen we naar huis. Broodje eten zoals ze dat noemen. Daarna lagen Twan en ik op de bank. Ik had mijn beertje bij me en lag al rap te slapen. Hoeveel kun je hebben als pup van 8 weken. Gelukkig lag het niet alleen aan mij. Twan lag filmpjes te kijken, maar niet voor lang.

Nu nog wakker

En nu onder zeil

Wie dacht dat het nu klaar was, heeft het mis. We lagen onderuit en Maria was bezig mijn belevenissen bij te werken op haar website toen de deurbel ging. Daar kwamen de buurtjes van de overkant mij welkom heten. Wat een lieve enthousiaste mensen. Er werd koffie gedronken en beschuit met muisjes gegeten. Ik kreeg lekkere kluifjes waar ik regelmatig op lig te kauwen. Dat bevalt mijn baasjes ook heel goed, blijven hun schoenen tenminste heel.
Zo liep een bijzondere dag langzaamaan ten einde. Mijn bench werd naar boven gebracht en het was bedtijd. Morgen zou er weer een bijzondere dag zijn, maar niet zonder dat ik nog een heftig concert heb gegeven vanuit mijn bench, want ik wilde eigenlijk bij hun in bed. Helaas trapte ze er niet in. In plaats van achter het bed verhuisde ik naast het bed en dat was het enige waar mijn  baasjes toe bereid waren. Wel te ruste.