Maria Zonneveld

Gefreubel en geleuter

Boy

Mijn naam is Boy. Geboren op 20 juli 2019. Wat voor soort ben ik? een Dwerg Pincher. Ik ben 3 weken oud en lag niets vermoedend met mijn broertjes en zusjes bij mama toen de deurbel ging. Mama ging even kijken of het wel goed volk was. Ze heeft ze binnen gelaten dus zal het wel goed zitten. Piet en Maria kwamen binnen. Ze stonden even te praten met de baasjes van mijn mama en kwamen toen bij ons kijken. Mama lag naast de kooi en liet zich aaien door Piet. Ineens werd mijn broertje uit de bak gehaald en werd aan Maria gegeven. Even later haalde mijn bazinnetje mij uit de bak. Mijn andere broertjes moesten er ook aan geloven. We werden bekeken en geaaid. Er werd wat heen en weer gepraat, geen idee waar het over ging. Wel weet ik dat ik ineens bij Maria terecht ben gekomen. Ze aaide en kroelde mij en dat was wel fijn. Ik hoorde zeggen dat ik Boy ging heten. Toch was het opeens genoeg en begon ik te piepen en te schreeuwen. Ik zag dat mama kwam kijken of het wel goed met me ging. Er werden foto’s gemaakt en Piet hield mij nog even vast. Als ik het goed begrepen heb zijn Piet en Maria mijn nieuwe baasjes. Gelukkig werd ik weer in de bak gelegd bij mijn broertjes en zusjes, zodat we even lekker konden gaan eten.


Met 7 puppy’s, 4 reutjes en 3 teefjes, is het een gekrioel in de werpkist. Allemaal kleine lijfjes die warmte bij elkaar en bij mama zoeken. We hadden een gekleurd bandje om zodat de baasjes wisten wie wie is. Nu nog niet echt belangrijk, maar als de nieuwe baasjes een keuze hebben gemaakt natuurlijk wel.

Wat ook fijn is dat de baasjes van mijn mama kinderen hebben. Ze kruipen bij ons in de kooi en spelen met ons. Als het genoeg is en we zijn moe dan doen ze de kooi dicht en kunnen weer lekker slapen.

Na al dat gespeel en gekroel krijgen we echt honger. Mama moet soms een beetje geholpen worden. Dan krijg ik de fles. Vind ik ook fijn, want dan weet ik zeker dat mijn broertjes en zusjes niet voorkruipen. Wat heb ik toch ook een fijn leven.

Een beetje geschiedenis hoe Piet en Maria bij mij terecht zijn gekomen.

Jullie weten allemaal dat Piet en Maria 12 jaar Binkie hebben gehad. Ook een Dwerg Pincher. Helaas is hij ziek geworden en hebben ze afscheid van hem moeten nemen. Dat was heel erg verdrietig. In eerste instantie wilde ze dan ook geen andere hond en zeker geen pup. Hoe anders kan het lopen.

Ze gingen voor een weekje naar huis en daar viel de stilte over hen heen. Geen Binkie om uit te laten en eten te geven. Geen geblaf en geen vragen om aandacht. Of te wel: hun nest was leeg.
Na een paar dagen is het besluit genomen dat er toch maar een nieuwe hond moest komen. Tegen de verwachtingen van Maria in werd het toch een pup en Dwerg Pincher. Internet afgespeurd en zo zijn ze bij mij uitgekomen.

Binkie zal zeker niet vergeten worden. Je kunt over het afscheid lezen op een ander gedeelte van deze website. Hij heeft een apart plekje in hun hart. Een plekje dat ik nog moet veroveren.

Het is nu donderdag 15 augustus. Piet telt de dagen af. Nog 5 weken min 3 dagen. Hoezo hij kan niet wachten. Gelukkig hebben ze gisteravond weer foto’s van mij gehad. Piet riep al: wat is hij gegroeid. De grapjas.

Ze zijn heel erg blij met de foto’s. Je begrijpt wel dat ik nu hele lieve baasjes heb die dat voor hun doen. Volgens mij ben ik echt een geluksvogel.